14 mayo 2012

Letras Galegas 2012


El ejecutivo sonense aprueba un crédito de 600.000 euros para pagar a proveedores

:logo-lvg: | Barbanza

El ejecutivo sonense aprueba un crédito de 600.000 euros para pagar a proveedores

La corporación municipal de Porto do Son aprobó esta mañana durante un pleno extroirdinario recurrir a una operación de crédito para saldar las deudas que esta Administración tiene con diferente proveedores. La cuantía solicitada asciende exactamente a 586.329 euros y el plazo previsto para completar su devolución será de una década, tal y como se explicó en la sesión. Los dos partidos que ejercen la oposición en este municipio, BNG y PSOE, acusaron al bipartito de "non planificar e malgastar o remante do ano anterior". Hay que explicar que ambas formaciones progresistas gobernaron en Porto do Son en el último año y medio del pasado mandato.


Voces solidarias por la niña Paula


:logo-lvg: | Barbanza

La villa de Muros se volcó con el festival de corales, al que asistió también la pequeña, acompañada por su familia

El pueblo de Muros se volcó el sábado en ayuda de Paula Nieto. La convocatoria de un gran festival de corales, organizado por Jesús Siaba y Domingos Barreiros, concentró en las dependencias de la remodelada fábrica de Sel a más de 500 personas. Cuando se anunciaba el comienzo de la gala, y de forma inesperada, hicieron acto de presencia en el auditorio la pequeña Paula Nieto y su familia, quienes asistieron a todas las celebraciones para recaudar fondos que contribuyan a pagar el tratamiento al que se está sometiendo.

En el concierto intervinieron las agrupaciones Orfeón Ría de Muros, y las corales Agustín González, San Xoán de Serres y Don Diego de Muros. Cada agrupación interpretó cuatro canciones, concluyendo el acto con la intervención conjunta de las cuatro formaciones interpretando dos nuevos temas. Durante el acto también intervino una tenor muradana cantando la pieza Durme Pauliña, canción de cuna compuesta para la ocasión por Domingos Barreiros.

Un diploma

La alcaldesa de Muros, Caridad González, a quien acompañaba la edil de Servicios Sociales, Sandra Maneiro, agradeció a las agrupaciones corales su intervención en este acto de solidaridad, haciéndoles entrega a cada una de un diploma acreditativo. Agradeció también el masivo apoyo popular a esta iniciativa. También el director de las corales obsequió a la familia de Paula un pergamino que contenía la música y la letra de la canción compuesta para la chiquilla.

Los actos concluyeron con una masiva cena popular, celebrada en el restaurante O Castelo, después de la cual se entregó a la familia de la niña el montante económico recaudado por la entrada al concierto y también el porcentaje económico detraído de la comida organizada también para ayudarle. Los familiares de la pequeña se manifestaron muy agradecidos al pueblo muradano por su interés y colaboración con Paula.

La promoción del 77 del Virxe do Mar se fue de fiesta


:logo-lvg: | Barbanza

Hacía 35 años que no se veían todos las caras, pero los alumnos de la promoción del 77 del Virxe do Mar consiguieron reunirse para irse de fiesta por Noia. Los que eran compañeros de clase ahora se han convertido en médicos, profesores o bomberos. El tiempo los ha cambiado, pero el encuentro sirvió para recordar anécdotas del pasado que siguen haciéndoles sonreír. La cena, que se celebró en el restaurante Marico, contó con la presencia de más de sesenta comensales. Los encargados de hacer posible este emotivo reencuentro fueron María Teresa Alfonso, Serafín Marcos, Andrés Vázquez y Rosa Narváez. Incluso los profesores que dieron clase en el instituto noiés mandaron saludos por algún comensal a los antiguos estudiantes.

Amor en las aulas

Alguno de los invitados se llevó una grata sorpresa al comprobar que varias de las parejas que se formaron en las aulas siguen hoy enamoradas. En concreto, tres matrimonios acudieron a la cena. Entre los asistentes también se encontraban Inma Mato, Mari Carmen Vázquez, los hermanos Castro, Pili del Río o Concha Pérez. La cita resultó entrañable para todos los exalumnos. Y es que al instituto Virxe do Mar acudieron jóvenes de otros municipios, como Muros, Outes o Porto do Son, que al finalizar los estudios dejaron la villa noiesa. Como no podía ser de otro modo, la fiesta se prolongó hasta altas horas de la noche.

13 mayo 2012

A poetisa que nunca esqueceu Beneso


:logo-lvg: | Barbanza

¿Que foi do legado de Áurea Lorenzo Abeijón?

Emigrou con 18 anos e só volveu no 1975; os seus familiares gardan o recordo inmaterial

Nas derradeiras cartas que Áurea Lorenzo Abeijón (Beneso, Porto do Son, 1905 - Buenos Aires, 1995) lle enviaba dende América á súa irmá Enriqueta, dicíalle que, cada día, pensaba en volver a Galicia. A ese lugar que lle chamaban (e lle seguen chamando) A Hortiña, en Beneso, nunha aba do monte Iroite, preto do mar. Marchara con 18 anos da casa natal e só volvera no 1975. Por iso quería facelo de novo. Non puido ser. Ou si, se se ten en conta a dozura coa que lembran os seus logo daquela visita. Eles gardan o recordo.

Na casa onde ela nacera, rehabilitada hai xa moitos anos e hoxe en día sinalada co número 35, Rosa Vila Queiruga abre a porta un xoves, sen terlle avisado. Pregúntaselle se esa é a vivenda na que viñera ao mundo Áurea. Di que si. Ela é sobriña política. «O meu home, Antonio, era sobriño dela», explica. Amable, conta que garda a reedición do seu poemario Queixas, feita no ano 2004. Amosa o autógrafo da responsable da investigación e edición, a sonense Aurora Marco. Ten o libro repasado, «aínda que agora xa non podo moito».

Rosa senta nunha pedra para buscar nas páxinas a fotografía das súas tres fillas con Áurea Lorenzo, Aurita, durante aquela visita do 1975. «Viña aquí e ía tamén á casa de Enriqueta, en Tara. Enriqueta xa morreu. Tiña 98 anos. E Luisa [outra irmá de Áurea]», lembra Rosa. O seu home tamén faleceu. Pero ela conserva os recordos. Non hai moito máis legado ca este inmaterial do sentir. Da América non volveron chegar novas dende un 31 de decembro de hai moitos anos e nada do que ela tivo aló puido volver á terra que a vira emigrar. Nin sequera a familia ten datos claros sobre o ano de falecemento, aínda que se sitúa arredor do 1995. «Cando se lle fixo este libro, ela xa morrera», confirma a súa sobriña política.

«Tería que ser en vida»

«Marchou moi noviña», di Rosa, e logo pasa a recitar uns versos dela: Cando collín o fardiño e baixei as escaleiras... Di que cando ela era moza tiña moi boa memoria e que esas poesías «que veñen aquí no libro» xa lle soaban. Queda vivo José María, sobriño da poetisa, así como as fillas de Rosa, é dicir, sobriñas netas. Dominga é un delas. Pouco máis. A reedición de Queixas no 2004, coa conseguinte investigación da súa vida e obra por parte de Aurora Marco, en colaboración co Concello de Porto do Son, foi, en boa medida, a homenaxe que tiña máis que merecida. Pode atoparse nas librerías da comarca. Rosa asistiu á presentación do libro. Cre que a Áurea habería que terlle feito actos de recordo en vida. «Don Julio, un cura que estivo aquí moito tempo, quixera traela a Galicia, pero daquela xa era moi maior, e preferiu non vir dende tan lonxe».

Áurea Lorenzo ten unha rúa co seu nome en Portosín (paralela á Avenida da Constitución). Aínda non está dada de alta, pero si foi aprobada en pleno. Será un recordo na súa terra natal.