Mostrando entradas con la etiqueta Banda de Música de Caamaño. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Banda de Música de Caamaño. Mostrar todas las entradas
10 abril 2015
Virxen dos Milagros, San Pedro de Baroña 2015
Sábado 11 abril, en Abuin
22:00h verbena, Dúo Cibeles
Domingo 12
Misa ás 9h, 10h, 11, 12 e 19h.
13:00h misa cantada con procesión, acompaña Banda de Música de Caamaño. Ao remate actuación do grupo de Gaitas e danza Chorimas.
22:00h verbena en Abuin, Trio Fuego de Vigo.
15 octubre 2012
Emotivo y sonoro centenario de la banda de Caamaño
:logo-lvg: | Barbanza
Por la mañana actuaron en el barrio ribeirense de Deán, donde se celebraba la romería de Os Remedios; pero, ayer por la tarde, los miembros de la banda de música de Caamaño se vistieron de gala para ofrecer un concierto muy especial. La ocasión lo merecía, pues se celebraba nada menos que el siglo de vida de la agrupación. En la casa de cultura de Xuño, ante su público, que por cierto respondió llenando el auditorio, los músicos hicieron un repaso por estos cien años de trayectoria. Pero fue antes de que empezara a brotar la música cuando se produjo el momento más emocionante. El director de la banda, Francisco Olveira, recibió de manos de su nieta Carmen de Castro una batuta, obsequio que, por cierto, estrenó para la ocasión.
Él no fue el único homenajeado. José Vinagre, un vecino que estuvo casi setenta años tocando en la banda de Caamaño y se retiró hace solo unos meses, se llevó a cabo una figura de los músicos del Pórtico da Gloria. En este caso, el encargado de hacerle llegar el obsequio, en nombre de todos sus compañeros, fue el clarinete Manel Santos.
También el alcalde de Porto do Son, Luis Oujo, quiso tomar la palabra para destacar el buen hacer de la agrupación y desearle una larga trayectoria. En nombre de la familia del director de la banda intervino su sobrina María Ester Olveira. Sin duda, el momento crucial de la velada fue cuando la música embelesó al abarrotado auditorio de Xuño.
Él no fue el único homenajeado. José Vinagre, un vecino que estuvo casi setenta años tocando en la banda de Caamaño y se retiró hace solo unos meses, se llevó a cabo una figura de los músicos del Pórtico da Gloria. En este caso, el encargado de hacerle llegar el obsequio, en nombre de todos sus compañeros, fue el clarinete Manel Santos.
También el alcalde de Porto do Son, Luis Oujo, quiso tomar la palabra para destacar el buen hacer de la agrupación y desearle una larga trayectoria. En nombre de la familia del director de la banda intervino su sobrina María Ester Olveira. Sin duda, el momento crucial de la velada fue cuando la música embelesó al abarrotado auditorio de Xuño.
29 mayo 2011
De tal pau, tal acha: Unha gran familia atrapada nas liñas dos pentagramas
:logo-lvg: | Barbanza
Xunto coas notas, os pentagramas e o solfexo hai un apelido, Olveira, que forma parte do paquete de palabras indispensables para falar de música ou, polo menos, da que leva o selo de Barbanza. É que unha familia de Porto do Son que responde a este sobrenome vive por e para a arte de tocar. Membros das últimas catro xeracións desta saga non só teñen en común a súa paixón por esta forma de expresión, senón que están vinculados á banda de música de Caamaño, unha agrupación que está a piques de celebrar o seu centenario.
Foi precisamente un antepasado dos Olveira o que fundou esta banda no ano 1912. Non só puxo o xerme da tradición musical en Caamaño, senón que, entre o legado que lle deixou a todos os seus fillos, a música ocupaba un lugar destacado: «Meu pai iniciounos na música tanto a min, como a todos os meus irmáns», explica Francisco, quen entrou a formar parte da agrupación sonense cando aínda non cumprira os dez anos e, desde o 1968, é o director.
El asegura que a súa profesión foi e seguirá a ser sempre a de músico: «Sempre toquei o clarinete e máis o acordeón, na banda e en algunha orquestra. Agora dirixo porque é máis descansado». Francisco explica que el e os seus compañeiros espallaron a súa arte por toda a comarca e incluso máis alá das fronteiras de Galicia, aínda que recoñece que aquela etapa dourada das bandas rematou, polo menos nesta zona: «En Pontevedra segue a concedérselle gran importancia, pero aquí considérase que as bandas cobran demasiado. Á hora de organizar unha festas, prefiren contratar uns grupos de gaiteiros para o día e unhas orquestras para a noite».
Aínda así, a traxectoria case centenaria da banda de música de Caamaño é o seu mellor aval: «Nós imos tocando bastante ben porque temos a nosa clientela máis ou menos fixa e tampouco somos unha agrupación demasiado grande». Entre as 25 persoas que forman parte do grupo está a filla de Francisco, Mari Carmen, que herdou a afección pola música e tamén a converteu na súa profesión. Toca o clarinete e o piano, e compaxina a banda coa faceta de mestra en Cambados e en Xuño: «A música é o máis grande que hai, pois serve para expresar todo tipo de sentimentos e acompaña ao ser humano desde que nace, cos sons festivos, ata que morre, coas marchas fúnebres».
A cuarta xeración
Ela ten claro que a música debería ter máis peso no sistema educativo: «Aínda que ten o seu grao de dificultade, os nenos que aprenden música teñen a mente preparada para outras materias máis complexas». Por iso, non dubidou en inculcarlle esta afección á súa filla, Carmen, que con nove anos estreouse o 15 de abril na banda de Caamaño, xusto o mesmo día que o fixera o seu avó Francisco.
Como non podía ser de outro xeito, o avó está máis que satisfeito por ver que a tradición familiar continúa, pois tamén o seu outro fillo se dedica á música, ao igual que as dúas netas que ten pola súa parte: «Gústame moito ver que todos eles están vinculados coa música porque foi a carreira que sempre tivo esta familia».
Tanto os Olveira coma o resto dos membros da banda están xa a pensar na gran festa que vai ter lugar na localidade o ano que ven, cando se cumpra o primeiro aniversario da agrupación.
O pau é Francisco Olveira e as achas, a súa filla Maria Carmen e a súa neta Carmen
Francisco ten 79 anos; Mari Carmen, 42 e a pequena Carmen, 9
Os tres son músicos e tocan na banda de Caamaño
Foi precisamente un antepasado dos Olveira o que fundou esta banda no ano 1912. Non só puxo o xerme da tradición musical en Caamaño, senón que, entre o legado que lle deixou a todos os seus fillos, a música ocupaba un lugar destacado: «Meu pai iniciounos na música tanto a min, como a todos os meus irmáns», explica Francisco, quen entrou a formar parte da agrupación sonense cando aínda non cumprira os dez anos e, desde o 1968, é o director.
El asegura que a súa profesión foi e seguirá a ser sempre a de músico: «Sempre toquei o clarinete e máis o acordeón, na banda e en algunha orquestra. Agora dirixo porque é máis descansado». Francisco explica que el e os seus compañeiros espallaron a súa arte por toda a comarca e incluso máis alá das fronteiras de Galicia, aínda que recoñece que aquela etapa dourada das bandas rematou, polo menos nesta zona: «En Pontevedra segue a concedérselle gran importancia, pero aquí considérase que as bandas cobran demasiado. Á hora de organizar unha festas, prefiren contratar uns grupos de gaiteiros para o día e unhas orquestras para a noite».
Aínda así, a traxectoria case centenaria da banda de música de Caamaño é o seu mellor aval: «Nós imos tocando bastante ben porque temos a nosa clientela máis ou menos fixa e tampouco somos unha agrupación demasiado grande». Entre as 25 persoas que forman parte do grupo está a filla de Francisco, Mari Carmen, que herdou a afección pola música e tamén a converteu na súa profesión. Toca o clarinete e o piano, e compaxina a banda coa faceta de mestra en Cambados e en Xuño: «A música é o máis grande que hai, pois serve para expresar todo tipo de sentimentos e acompaña ao ser humano desde que nace, cos sons festivos, ata que morre, coas marchas fúnebres».
A cuarta xeración
Ela ten claro que a música debería ter máis peso no sistema educativo: «Aínda que ten o seu grao de dificultade, os nenos que aprenden música teñen a mente preparada para outras materias máis complexas». Por iso, non dubidou en inculcarlle esta afección á súa filla, Carmen, que con nove anos estreouse o 15 de abril na banda de Caamaño, xusto o mesmo día que o fixera o seu avó Francisco.
Como non podía ser de outro xeito, o avó está máis que satisfeito por ver que a tradición familiar continúa, pois tamén o seu outro fillo se dedica á música, ao igual que as dúas netas que ten pola súa parte: «Gústame moito ver que todos eles están vinculados coa música porque foi a carreira que sempre tivo esta familia».
Tanto os Olveira coma o resto dos membros da banda están xa a pensar na gran festa que vai ter lugar na localidade o ano que ven, cando se cumpra o primeiro aniversario da agrupación.
O pau é Francisco Olveira e as achas, a súa filla Maria Carmen e a súa neta Carmen
Francisco ten 79 anos; Mari Carmen, 42 e a pequena Carmen, 9
Os tres son músicos e tocan na banda de Caamaño
27 abril 2011
La magia de las bandas continúa
:lvg: | 27/4/2011
Banda de Música de Caamaño, con su incansable Director, Manuel Olveira al frente.
24 agosto 2010
Acercándose ao taekuondo
:lvg: | 24/8/2010
O grupo de rapaces adestrado por Osiris Romay na localidade de Caamaño realiza exhibicións en distintas localidades para amosar esta arte marcial
Osiris Romay é mestre de taekuondo na parroquia sonense de Caamaño, onde leva preto de oito anos adestrando a rapaces. Este verán decidiu realizar unha especie de xira pola zona para que a xente se acercase a esta arte marcial e para que os rapaces comezaran a perder o medo escénico.
Este mozo comezou a súa andaina dentro do mundo do taekuondo da man de Juan Luis Martínez, un adestrador ribeirense que foi quen o iniciou nesta arte marcial. Hoxe en día, Romay ten o seu propio lugar de ensino en Caamaño e realiza moitas actividades en común co que foi o seu instrutor. Hai oito anos que comezou a impartir clases, e moitos dos rapaces que se iniciaron con el continúan asistindo ás sesións de adestramento que se realizan tres días á semana.
Durante este verán está facendo unha xira de exhibicións cos seus alumnos por diferentes puntos do municipio. Este proxecto ten diferentes obxectivos: un deles é conseguir que os rapaces comecen a desenvolverse enriba do tatami; outro, que a xente se familiarice con este tipo de deporte e esqueza vellos prexuízos, como que as artes marciais son violentas e que non contan con ningún tipo de disciplina.
Algúns dos lugares que puideron gozar do bo facer destes cativos foron a parroquia de Queiruga e a de Caamaño. A próxima cita está prevista para o 10 de setembro en Porto do Son.
As idades dos rapaces que adestran na casa de cultura de Caamaño soe estar entre os 6 e os 12 anos, aínda que segundo afirma o propio Romay, «os máis pequenos son os que máis gozan, pois tómano como un xogo. Porén, cando van medrando empezan a mirar que opcións reais teñen dentro do deporte. Ademais, hai idades que son conflitivas e iso vese á hora de adestrar, porque arredor dos 12 anos».
O papel dos pais
Osiris Romay tamén resalta a importancia da implicación dos pais. Sinala que cos anos adquiriron un compromiso maior, e que así o pasan mellor cos pequenos: «Antes os pais acercaban aos rapaces a adestrar ou levábanos as competicións e marchaban. Actualmente é moi diferente, os proxenitores están máis implicados na actividade que realizan os seus fillos, van aos combates, animan aos rapaces, vese que hai un maior interese e iso resulta moi positivo para os cativos».
Para este sonense é importante que a xente entenda a importancia que pode ter o deporte no desenvolvemento dos rapaces, que inflúe na súa educación e na adquisición dunha serie de valores: «O taekuondo é unha segunda disciplina na que se lle inculcan unha serie de pautas, non só é un deporte físico, ten a súa parte mental». Tamén destaca que a agresividade non ten cabida dentro desta arte marcial: «Se me decato de que os meus rapaces empregan o que eu lles ensino para andar de matóns por aí castígoos sen poder pelexar. Se algún día o necesitan para defenderse é diferente». Romay mostrase satisfeito co momento actual que vive o taekuondo en Galicia e espera que a situación mellore co tempo ou que polo menos se manteña igual.
Osiris Romay é mestre de taekuondo na parroquia sonense de Caamaño, onde leva preto de oito anos adestrando a rapaces. Este verán decidiu realizar unha especie de xira pola zona para que a xente se acercase a esta arte marcial e para que os rapaces comezaran a perder o medo escénico.
Este mozo comezou a súa andaina dentro do mundo do taekuondo da man de Juan Luis Martínez, un adestrador ribeirense que foi quen o iniciou nesta arte marcial. Hoxe en día, Romay ten o seu propio lugar de ensino en Caamaño e realiza moitas actividades en común co que foi o seu instrutor. Hai oito anos que comezou a impartir clases, e moitos dos rapaces que se iniciaron con el continúan asistindo ás sesións de adestramento que se realizan tres días á semana.
Durante este verán está facendo unha xira de exhibicións cos seus alumnos por diferentes puntos do municipio. Este proxecto ten diferentes obxectivos: un deles é conseguir que os rapaces comecen a desenvolverse enriba do tatami; outro, que a xente se familiarice con este tipo de deporte e esqueza vellos prexuízos, como que as artes marciais son violentas e que non contan con ningún tipo de disciplina.
Algúns dos lugares que puideron gozar do bo facer destes cativos foron a parroquia de Queiruga e a de Caamaño. A próxima cita está prevista para o 10 de setembro en Porto do Son.
As idades dos rapaces que adestran na casa de cultura de Caamaño soe estar entre os 6 e os 12 anos, aínda que segundo afirma o propio Romay, «os máis pequenos son os que máis gozan, pois tómano como un xogo. Porén, cando van medrando empezan a mirar que opcións reais teñen dentro do deporte. Ademais, hai idades que son conflitivas e iso vese á hora de adestrar, porque arredor dos 12 anos».
O papel dos pais
Osiris Romay tamén resalta a importancia da implicación dos pais. Sinala que cos anos adquiriron un compromiso maior, e que así o pasan mellor cos pequenos: «Antes os pais acercaban aos rapaces a adestrar ou levábanos as competicións e marchaban. Actualmente é moi diferente, os proxenitores están máis implicados na actividade que realizan os seus fillos, van aos combates, animan aos rapaces, vese que hai un maior interese e iso resulta moi positivo para os cativos».
Para este sonense é importante que a xente entenda a importancia que pode ter o deporte no desenvolvemento dos rapaces, que inflúe na súa educación e na adquisición dunha serie de valores: «O taekuondo é unha segunda disciplina na que se lle inculcan unha serie de pautas, non só é un deporte físico, ten a súa parte mental». Tamén destaca que a agresividade non ten cabida dentro desta arte marcial: «Se me decato de que os meus rapaces empregan o que eu lles ensino para andar de matóns por aí castígoos sen poder pelexar. Se algún día o necesitan para defenderse é diferente». Romay mostrase satisfeito co momento actual que vive o taekuondo en Galicia e espera que a situación mellore co tempo ou que polo menos se manteña igual.
16 mayo 2010
Conversas con... Francisco Olveira Santos
:lvg: | 16/05/2010
DIRECTOR DA BANDA DE MÚSICA DE CAAMAÑO
«Desde que cumprín os 10 anos non perdín de tocar nin un só mes».
Membro dunha familia ligada á música, Francisco Olveira leva sesenta anos dirixindo a agrupación sonense e foi integrante das orquestras os Saga e os Sones.
Recibe ao pé da porta da casa familiar. É alto. De estrutura ancha e forte. Destacan do seu físico, unhas mans amplas e grandes, afeitas a coller as ferramentas de traballar a terra. Unhas mans, tamén, afeitas a tocar o clarinete e o acordeón. Francisco Olveira Santos (7 de abril de 1932) é o director da Banda de Música de Caamaño, fundada por seu pai no ano 1912. Está casado con Juana González Cameán, Juana de Segade, alcume que el herda e polo que é coñecido en Xuño. Son pais de dous fillos que tamén están na música, un mundo que forma parte desta familia, di o mestre-director: «Ademais de meu pai, meus catro irmáns tamén tocaban instrumentos e sometíanse á disciplina da batuta». Esta saga leva 115 anos entre instrumentos e pentagramas, e seguirá porque as netas de Olveira xa están aprendendo solfexo.
Dentro da súa casa, sitúanos nunha mesa para seguir conversando, vixiados pola imaxe de santa Cecilia, quen ten á súa beira a Mozart e supoñemos que a Schubert nun pequeno altar.
-¿Que fai falta para ser músico?
-Ademais de saber solfexo ter oído para defenderse na execución musical e unha inmensa vocación.
-¿A que anos empezou a estudar música?
-Aos 10. Concretamente no ano 1942, coincidindo co meu aniversario, un 7 de abril.
-Despois xa faría saídas para tocar fóra?
-Íamos tocar nas procesións e tamén a algunhas romarías para amenizar determinados momentos. Logo viñeron as verbenas. Había poucas orquestras e tiñamos bastante éxito nas saídas.
-Dinme que vostede foi fundador da orquestra os Saga, unha formación musical de sona no seu momento.
-Si, pero cando se formou eu estaba navegando nun barco-correo, concretamente desde o ano 1962 ata o 1968. A meu destino era tocar o acordeón na orquestra de abordo. Nese tempo formouse os Saga e cando cheguei tomei o mando da agrupación. Alí tiñamos un gran vocalista, Carlos, fillo do Gitano, tamén solista da orquestra París. A tristura foi que Carlos finou moi mozo, disque andando aos percebes en Aguiño. Ao pouco tempo, cambióuselle o primeiro nome polo de os Sones. Tocábamos en moitos sitios porque había bailes: San Martiño, Carreira, Ribeira, Olveira, Palmeira, Caamaño, Queiruga, etcétera. Hoxe as cousas están moito máis difíciles neste aspecto.
-¿Que lle esixía vostede a un vocalista dos Saga?
-Que soubese a letra das cancións e entrar ben na peza. Teña en conta que daquela a maioría dos solistas non sabían música, cantaban, iso si, máis ou menos ben; entoaban de xeito, pero faltáballes seguridade á hora de entrar. Tiñan que estar atentos ás nosas indicacións.
-Fala de que estivo de músico nun barco-correo.
-Era un correo da compañía Ybarra. Alí toquei con dous músicos vascos e outros dous galegos. Tiñamos un variado repertorio de boleros, pasodobres, tangos, foxes (neste momento, para indicar as pezas que executaban, entoa In the mood , de Glen Miller). O barco tiña dúas orquestras, unha para os de primeira clase e outra para a económica. Nós estabamos nesta última. Pero moi contentos. As nosas actuacións estaban cheas de público, incluso os da outra clase viñan a vernos. Naquel correo que tiña como destino Arxentina, Uruguay, Brasil puiden ver tamén a cara da emigración. Unha cara fea que nunca me gustou. Outro caso distinto eran os cruceiros que facíamos a Oriente Medio. Alí puiden ver outra clase de vida.
-É dicir, vostede foi un músico vocacional que exerceu como profesional.
-Para o caso, si. Desde que cumprín os 10 anos non perdín de tocar nin un só mes.
-Pero está xubilado.
-Pero sigo tocando. Non vou ás actuacións, pero toco todos os días.
«As mulleres son máis estables que os rapaces e tamén máis atentas para o ensaio»
«Os músicos hoxe necesitan unha gran preparación»
«Desde que cumprín os 10 anos non perdín de tocar nin un só mes».
Membro dunha familia ligada á música, Francisco Olveira leva sesenta anos dirixindo a agrupación sonense e foi integrante das orquestras os Saga e os Sones.
Recibe ao pé da porta da casa familiar. É alto. De estrutura ancha e forte. Destacan do seu físico, unhas mans amplas e grandes, afeitas a coller as ferramentas de traballar a terra. Unhas mans, tamén, afeitas a tocar o clarinete e o acordeón. Francisco Olveira Santos (7 de abril de 1932) é o director da Banda de Música de Caamaño, fundada por seu pai no ano 1912. Está casado con Juana González Cameán, Juana de Segade, alcume que el herda e polo que é coñecido en Xuño. Son pais de dous fillos que tamén están na música, un mundo que forma parte desta familia, di o mestre-director: «Ademais de meu pai, meus catro irmáns tamén tocaban instrumentos e sometíanse á disciplina da batuta». Esta saga leva 115 anos entre instrumentos e pentagramas, e seguirá porque as netas de Olveira xa están aprendendo solfexo.
Dentro da súa casa, sitúanos nunha mesa para seguir conversando, vixiados pola imaxe de santa Cecilia, quen ten á súa beira a Mozart e supoñemos que a Schubert nun pequeno altar.
-¿Que fai falta para ser músico?
-Ademais de saber solfexo ter oído para defenderse na execución musical e unha inmensa vocación.
-¿A que anos empezou a estudar música?
-Aos 10. Concretamente no ano 1942, coincidindo co meu aniversario, un 7 de abril.
-Despois xa faría saídas para tocar fóra?
-Íamos tocar nas procesións e tamén a algunhas romarías para amenizar determinados momentos. Logo viñeron as verbenas. Había poucas orquestras e tiñamos bastante éxito nas saídas.
-Dinme que vostede foi fundador da orquestra os Saga, unha formación musical de sona no seu momento.
-Si, pero cando se formou eu estaba navegando nun barco-correo, concretamente desde o ano 1962 ata o 1968. A meu destino era tocar o acordeón na orquestra de abordo. Nese tempo formouse os Saga e cando cheguei tomei o mando da agrupación. Alí tiñamos un gran vocalista, Carlos, fillo do Gitano, tamén solista da orquestra París. A tristura foi que Carlos finou moi mozo, disque andando aos percebes en Aguiño. Ao pouco tempo, cambióuselle o primeiro nome polo de os Sones. Tocábamos en moitos sitios porque había bailes: San Martiño, Carreira, Ribeira, Olveira, Palmeira, Caamaño, Queiruga, etcétera. Hoxe as cousas están moito máis difíciles neste aspecto.
-¿Que lle esixía vostede a un vocalista dos Saga?
-Que soubese a letra das cancións e entrar ben na peza. Teña en conta que daquela a maioría dos solistas non sabían música, cantaban, iso si, máis ou menos ben; entoaban de xeito, pero faltáballes seguridade á hora de entrar. Tiñan que estar atentos ás nosas indicacións.
-Fala de que estivo de músico nun barco-correo.
-Era un correo da compañía Ybarra. Alí toquei con dous músicos vascos e outros dous galegos. Tiñamos un variado repertorio de boleros, pasodobres, tangos, foxes (neste momento, para indicar as pezas que executaban, entoa In the mood , de Glen Miller). O barco tiña dúas orquestras, unha para os de primeira clase e outra para a económica. Nós estabamos nesta última. Pero moi contentos. As nosas actuacións estaban cheas de público, incluso os da outra clase viñan a vernos. Naquel correo que tiña como destino Arxentina, Uruguay, Brasil puiden ver tamén a cara da emigración. Unha cara fea que nunca me gustou. Outro caso distinto eran os cruceiros que facíamos a Oriente Medio. Alí puiden ver outra clase de vida.
-É dicir, vostede foi un músico vocacional que exerceu como profesional.
-Para o caso, si. Desde que cumprín os 10 anos non perdín de tocar nin un só mes.
-Pero está xubilado.
-Pero sigo tocando. Non vou ás actuacións, pero toco todos os días.
«As mulleres son máis estables que os rapaces e tamén máis atentas para o ensaio»
«Os músicos hoxe necesitan unha gran preparación»
O Son siempre fue cantera de músicos y a pesar de todas las adversidades aun lo sigue siendo y lo que es más importante, hubo y hay músicos y cantantes de todos los estilos.
